Son günlerde siyasette yaşananları izledikçe aklıma birbirinden önemli sorular geliyor.
Yıllardır siyaset yapan insanlar…
Birlikte yol yürüdükleri insanları…
Aynı masada oturdukları arkadaşlarını…
Genel Başkanlarını…
Belediye başkanlarını…
Meclis üyelerini…
Kendi ekiplerini bile öngöremediklerini söylüyorlar.
Peki o zaman ben de vatandaş olarak sormak zorundayım.
Türkiye’yi yönetmeye talip olanlar, kendi partilerinde yaşanacak gelişmeleri dahi öngöremiyorsa, yarının Türkiye’sini nasıl öngörecek?
Sayın Özgür Özel, katıldığı bir televizyon programında, Kemal Kılıçdaroğlu’nun mahkeme kararıyla yeniden genel başkanlığa dönebileceğini ve çevresindeki bazı isimlerin bu noktaya gelebileceğini öngöremediğini ifade etti.
Daha da ileri giderek, uzun yıllar birlikte siyaset yaptığı kişiler için “muhteris” ifadesini kullandı.
Oysa aynı Özgür Özel, 2022 yılında yaptığı konuşmada Kemal Kılıçdaroğlu için;
“Kemal Kılıçdaroğlu’nun Meclis’te 7 yıldır vekâletini yürütüyorum. Eğer 13. Cumhurbaşkanı benim vekâletini yürüttüğüm birisi olursa çocuklara anlatabilecek daha iyi bir hikâye olmaz.” demişti.
Aradan geçen birkaç yılda ne değişti?
Dün “çocuklara anlatılacak hikâye” dediğiniz kişi bugün nasıl oldu da en ağır ifadelerle eleştirilen bir isim hâline geldi?
Siyasette fikir değişebilir.
Eleştiri yapılabilir.
Ancak dün övgüyle bahsedilen insanlar bugün en ağır sıfatlarla anılıyorsa, vatandaş da bunun nedenini sorgular.
Benim asıl dikkatimi çeken ise başka bir konu.
Sürekli;
“Müfettiş baskısı var.”
deniliyor.
Peki doğru iş yapan neden müfettişten korksun?
Eğer gerçekten hukuka uygun hareket edilmişse, müfettiş incelemesi korkulacak bir süreç değil, tam tersine yapılan işlerin doğruluğunu ortaya koyacak bir denetim mekanizmasıdır.
Bir başka soru daha…
Son dönemde CHP’den seçilip farklı partilere geçen belediye başkanları ve belediye meclis üyeleri oldu.
Peki neden?
Hangi gerekçeyle ayrıldılar?
Parti yönetimi bu süreci önceden göremedi mi?
Yoksa gördü de engelleyemedi mi?
Kamuoyunun cevap beklediği sorular bunlar.
Bugün “9 milyon seçmenin iradesi” deniliyor.
Peki aynı seçmenin oyuyla seçilip daha sonra başka siyasi partilere geçen belediye başkanlarının temsil ettiği irade ne olacak?
Bu geçişler neden yaşandı?
Kim sorumlu?
Kim hesap verecek?
Siyasette güven, sadece rakibi eleştirerek kazanılmaz.
Önce kendi evinizde güveni tesis edeceksiniz.
Bugün il ve ilçe binalarında bir önceki genel başkana yönelik kullanılan sert ifadeler kamuoyuna yansıyor.
Parti yönetimi buna neden engel olamıyor?
Yoksa kendi teşkilatına söz geçiremiyor mu?
Bir siyasi partinin en büyük gücü, kendi içinde kurduğu saygı kültürüdür.
Benim hayat anlayışım ise çok nettir.
Beni bir yere taşıyan, bana emek veren insanlara sırtımı dönmem.
Eleştiririm.
Katılmam.
Farklı düşünürüm.
Ama dün omuz omuza yürüdüğüm insanları bugün hedef tahtasına koymam.
Çünkü vefa, sadece kişisel bir erdem değildir.
Siyasette de güvenin temelidir.
Ve son olarak…
Bugün çevrenizde bulunan insanlar için yarın ne söyleyeceğinizi kim garanti edebilir?
Bugün “dost” dedikleriniz yarın “muhteris” mi olacak?
Bugün “yol arkadaşım” dedikleriniz yarın “ihanet etti” diye mi anılacak?
Asıl cevaplanması gereken soru budur.
Çünkü bir ülkeyi yönetmeye talip olanların, önce kendi kadrolarında güveni, öngörüyü ve vefayı sağlayabilmeleri beklenir.
Yoksa vatandaşın aklındaki soru hep aynı kalacaktır:
Kendi ekibini öngöremeyenler, Türkiye’nin geleceğini nasıl öngörecek?
Nivent Kurtuluş
03.08.2026
