Son günlerde belediye başkanları, bürokratlar ve kamu görevlileri hakkında peş peşe soruşturmalar açılıyor.
Rüşvet…
İrtikâp…
İhaleye fesat…
Mal varlığı…
Lüks yaşam…
Ve ben kendi kendime şu soruyu soruyorum:
Bir evde bunlar hiç mi konuşulmaz?
Eğer ben bir belediye başkanıyla ya da üst düzey bir bürokratla evli olsaydım, önce eşimin maaşını bilirdim.
Çünkü o maaş, benim de aile bütçemin bir parçasıdır.
Sonra bakardım…
Bu evin gelirine göre bu harcamalar normal mi?
Bu araba…
Bu ev…
Bu tatil…
Bu saat…
Bu çanta…
Bu yaşam biçimi…
Gerçekten maaşla açıklanabiliyor mu?
Eğer açıklanamıyorsa, eşime ilk soracağım soru şu olurdu:
“Bu para nereden geliyor?”
Ve ardından ikinci soru:
“Çocuklarımızın boğazından haram lokma mı geçiriyorsun?”
Çünkü bana göre mesele sadece hukuki değildir.
Vicdani bir meseledir.
Kamu görevi, sadece makam odasında başlamaz.
Evin kapısından içeri girince de devam eder.
Hiç kimse bana;
“Ben bilmiyordum.”
demesin.
Elbette herkes eşinin yaptığı her işlemi bilmek zorunda değildir.
Ama maaşı belli olan bir kamu görevlisinin yaşam standardı, gelirinden açıkça farklılaşıyorsa, bunu en önce birlikte yaşadığı insanların fark etmesi beklenir.
Belki de en zor soru savcıların sorduğu soru değildir.
En zor soru, akşam eve girince eşin tarafından sorulan sorudur:
“Bu para nereden geldi?”
Çünkü o sorunun cevabı yoksa…
Hiçbir lüks otomobil…
Hiçbir villa…
Hiçbir banka hesabı…
İnsana huzur vermez.
Ben çocuklarıma bırakacağım en büyük mirasın para değil, temiz bir isim olduğuna inanıyorum.
Bir kamu görevlisinin serveti kadar, o servetin nasıl oluştuğu da toplumun ortak meselesidir.
Ve bazen yolsuzlukla mücadele, savcılıkta değil…
Evin mutfağında başlar.
Çünkü haram lokmanın hesabı önce vicdana verilir.
Nivent Kurtuluş
07.08.2026
