Bir çocuğun yardım çığlığını duymak için silah sesini mi bekleyeceğiz?
Bugün Manisa’dan gelen haberle yine içimiz yandı.
Turgutlu’da bir lisenin önünde silahlı saldırı düzenlendi. 11 öğrencinin yaralandığı, iki öğrencinin durumunun ağır olduğu bildirildi. Saldırıyı gerçekleştirdiği belirtilen kişinin ise 15 yaşında ve aynı okulun öğrencisi olduğu açıklandı.
Ama olayın neden yaşandığı henüz tam olarak bilinmiyor.
Bir husumet miydi, zorbalık mıydı, başka birinin yönlendirmesi mi vardı, başka bir bağlantı mı söz konusuydu?
Bilmiyoruz.
Bu nedenle bugün 15 yaşındaki bir çocuğu suçlamak ya da olayın arkasındaki nedeni kendi kafamızdan yazmak yerine, bu olayın bize ne anlattığına bakmak gerekiyor.
Çünkü yine ilk konuşacağımız şey belli:
Güvenlik artırılsın.
Okullar daha sıkı korunsun.
Kameralar çoğalsın.
Polis sayısı artırılsın.
Bunların hepsi yapılabilir.
Ama bunların yanında daha zor bir soruyu da konuşmamız gerekiyor:
Bir çocuğun hayatında işler bu kadar kötü bir noktaya geldiğinde devlet bunu daha önce görebiliyor mu?
Dünyada bu konuda farklı modeller uygulanıyor.
ABD’de bazı okullarda öğretmen, okul yöneticisi, psikolojik danışman ve farklı uzmanların yer aldığı tehdit değerlendirme ekipleri bulunuyor. Amaç, yalnızca bir saldırı gerçekleştiğinde müdahale etmek değil; ciddi davranış değişikliklerini ve tehditleri bir bütün olarak değerlendirmek.
İngiltere’de çocuk koruma konusunda okul, sağlık, sosyal hizmetler ve polis arasında daha koordineli bir çalışma yürütülüyor. Bir çocuğun yaşadığı sorun yalnızca okulun sorumluluğunda bırakılmıyor.
Avustralya’da ise gençlerin psikolojik desteğe ulaşmasını kolaylaştıran erken müdahale merkezleri bulunuyor.
Bu sistemlerin hiçbiri kusursuz değil.
Ama ortak bir noktaları var:
Çocukların ruhsal ve sosyal sorunlarını yalnızca kriz çıktığında ele almıyorlar.
Bizde de psikolojik desteğin artık olağan bir sağlık hizmeti gibi görülmesi gerektiğine inanıyorum.
Çocuğun psikoloğa gitmesi, “bir sorun var” anlamına gelmemeli.
Nasıl çocuklarımızı doktora götürüyor, dişlerini kontrol ettiriyor, gelişimlerini takip ediyorsak; psikolojik gelişimlerini de takip etmek hayatın doğal bir parçası haline gelmeli.
Bunun ekonomik bir ayrıcalık olmaması da şart.
Devletin çocuklara ücretsiz ve düzenli psikolojik destek sunabileceği bir sistem kurulmalı.
Okullardaki rehberlik servisleri güçlendirilmeli.
Gerektiğinde psikolog, psikiyatrist, aile, öğretmen ve sosyal hizmet uzmanı aynı dosya üzerinde çalışabilmeli.
Çünkü bir çocukla ilgili herkesin elinde hikâyenin yalnızca bir parçası varsa, bazen bütün resmi kimse göremiyor.
Bir de işin başka bir tarafı var:
Silaha erişim.
Bugünkü olayda silahın aile çevresindeki bir evden alındığı yönündeki bilgiler soruşturuluyor. Bu doğruysa, yalnızca saldırıyı değil, bir çocuğun o silaha nasıl ulaşabildiğini de konuşmak zorundayız.
Evinde silah bulunan herkes için bunun güvenli biçimde saklanması gerçekten ne kadar denetleniyor?
Çocukların silaha ulaşmasını engelleyecek kurallarımız ne kadar etkili?
Bunlar da okul güvenliğinin dışında görülemeyecek kadar önemli meseleler.
Ve bütün bunları konuşurken bugün yaşanan olayın failini ya da nedenini peşinen tarif etmeye çalışmamak gerekiyor.
Çünkü henüz bilmiyoruz.
Belki soruşturma yarın bambaşka bir tablo ortaya çıkaracak.
Ama bildiğimiz bir şey var:
Çocukların ruh sağlığı, aile desteği, okul ortamı, sosyal çevresi ve fiziksel güvenliği birbirinden ayrı meseleler değil.
Bunları ayrı ayrı kurumların dosyalarında tutup sonra bir olay olduğunda şaşırmak yerine, çocukları bütün olarak ele alan bir sistem kurmamız gerekiyor.
Benim asıl korkum da bu.
Bugün bu haberi okuyup hepimiz üzüleceğiz.
Yaralanan çocukları, ailelerini düşüneceğiz.
Sonra hayat devam edecek.
Ama eğer birkaç hafta sonra bu olayın yerini başka bir okul haberi alırsa ve yine aynı soruları sorarsak, aslında hiçbir şey öğrenmemiş olacağız.
Çocuklarımız için daha fazla güvenlik görevlisi kadar, daha fazla psikolog, daha güçlü rehberlik servisleri, erişilebilir ruh sağlığı hizmetleri, daha sıkı silah güvenliği ve kurumlar arasında çalışan gerçek bir sistem de gerekiyor.
Çünkü bir çocuğun hayatındaki sorunları çözmek için onun suç işlemesini beklemek, artık çok geç kalmak demek.
Bir çocuğun yardım çığlığını duymak için silah sesini beklemeyelim.
Dicle Şahin
22.09.2026
