Birinin elinde tüfek, diğerinin hayatında malum borsa meselesi
Ama asıl mesele ellerindeki değil, hayatlarının neyin etrafında şekillendiği.
Fatma Seher Erden…
Namıdiğer Kara Fatma.
İşgal altındaki bir ülkede, “Ben ne kazanacağım?” diye sormadı.
“Ben nerede lazımım?” diye sordu.
Sivas’a gitti.
Cepheye gitti.
43 kadın ve yüzlerce erkekten oluşan birliğin başına geçti.
İnönü’deydi.
Sakarya’daydı.
Dumlupınar’daydı.
Bursa’nın kurtuluşundaydı.
Esir düştü.
Kaçtı.
Ve tekrar cepheye döndü.
Bugünün terminolojisiyle söylersek…
“Kadın girişimci” değil, doğrudan “vatan girişimcisi”ydi.
Ama yatırım aracını da seçmişti:
Mavzer.
Portföyü?
Vatan.
Getirisi?
Bağımsızlık.
Kâr beklentisi?
Sıfır.
Hatta savaş bittikten sonra kendisine bağlanan üsteğmenlik maaşını bile Kızılay’a bıraktı.
Çünkü kendi ifadesiyle, savaşın sebebi para değildi; vatanıydı.
Sonra hayatın ironisi geldi.
Vatanı kurtaran kadın, kendi hayatını kurtaramadı.
Yoksulluk çekti.
Bakacak kimsesi kalmadı.
Ömrünün son dönemlerinde Darülaceze’ye düştü.
TBMM ancak 1954’te onun için aylık tahsis etti.
Bir yıl sonra da hayatını kaybetti.
Şimdi gelelim diğer Fatma’ya…
Fatma Betül Sayan Kaya.
Elektrik-elektronik mühendisi.
Tıp doktoru.
Yüksek lisans sahibi.
AK Parti’de çeşitli görevler.
Milletvekilliği.
Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı.
Ve son olarak AK Parti Genel Başkan Yardımcılığı.
Yani iki Fatma’nın da hayatında “görev” kelimesi var.
Biri görevi için cepheye koşuyor.
Diğeri siyasi görevlerde yükseliyor.
Buraya kadar sorun yok.
Asıl hikâye bundan sonra başlıyor.
2026’da sermaye piyasalarındaki soruşturma kapsamında Fatma Betül Sayan Kaya ve eşi hakkında ciddi borsa işlemi ve kazanç iddiaları gündeme geldi.
Bu iddialar nedeniyle Kaya, AK Parti’deki görevlerinden ayrılmak istediğini açıkladı ve konunun araştırılmasını talep etti.
Kaya, yaptığı açıklamada siyasi sorumluluk üstlendiğini belirtti; kendisine yöneltilen işlemlere ilişkin iddiaların esasına dair ayrıntılı bir açıklama yapmadı.
Burada duralım.
Çünkü iddia başka, hüküm başka.
Hukuk açısından mesele soruşturmayla aydınlatılacak.
Ama siyaset açısından insanın sormaya hakkı var:
Bir ülkenin insanlarına “vatan için fedakârlık” anlatılırken, siyasetçinin finansal işlemleri konusunda toplum neden sürekli daha fazla açıklama beklemek zorunda kalıyor?
Kara Fatma’nın hesabında para yoktu.
Ama hesap verecek bir vicdanı vardı.
Bugün ise rakamlar milyarlarla konuşuluyor.
İşte insanın kafasını karıştıran da tam olarak bu.
Bir kadın, ülkeyi kurtarmak için servetini değil, canını ortaya koyuyor.
Bir başka kadın, siyasi kariyerinin en üst noktalarından birinde, finansal işlemler üzerinden ortaya atılan milyarlık iddiaların merkezine oturuyor.
Biri düşmana karşı savaşıyor.
Diğerinin adı bu kez borsa soruşturması haberlerinde geçiyor.
Biri tüfeğini omzuna alıyor.
Diğeri hakkında “kaç milyon yatırdı, kaç milyar çıktı?” soruları soruluyor.
Birinin yatırım stratejisi:
Vatan.
Diğerinin yatırım stratejisi hakkında ise artık savcıların, düzenleyici kurumların ve kamuoyunun cevap beklediği sorular var.
Ve tarihin en acı ironisi burada:
Kara Fatma, eline geçen maaşı Kızılay’a bıraktı.
Bugünün Fatma’sı ise hakkında milyarlarca liralık kazanç iddialarıyla gündemde.
Birinde soru şuydu:
“Vatan için ne verebilirim?”
Bugün sorulan soru ise:
“Bu para nereden geldi, nasıl kazanıldı, kim ne biliyordu?”
İki Fatma arasındaki fark sadece siyah-beyaz ile renkli olması değil.
Birinde cephe var.
Birinde finans piyasası.
Birinde istiklal madalyası var.
Diğerinde açıklanmayı bekleyen finansal iddialar.
Ve şurası net:
Kara Fatma öldüğünde arkasında servet bırakmadı.
Ama bir isim bıraktı.
Bugünün siyasetinde ise insan ister istemez şu soruyu soruyor:
Tarihe adımızı neyle yazdırmak istiyoruz; kazandığımız parayla mı, verdiğimiz mücadeleyle mi?
Çünkü bazı Fatmaların elinde tüfek vardı…
Bazılarının elinde para desteleri.
Tarih ise sonunda ikisine de aynı soruyu soruyor:
“Millet sana ne verdi?” değil; “Sen millete ne bıraktın?”
MAK | Kara Fatma mı Ak Fatma mı?
